Monika Lemańska ![]()
| | Moja łza - brzmiące echo samotności
Kropla krwi - płynąca rzeka - z miłości
Biała cera - znak duszy z ciała występowania
Kamienny sen - znamieniem wiecznego kochania
***
Miłość przyobleczona w czerń
Serce z koroną na głowie a w duszy cierń
***
Ptak tęsknoty zaśpiewał
ostatnią pieśń -
Na krzewie akacji rozdarł
maleńką pierś
***
Ciągłe rytmy samby w sercu
Nie zważają na mróz
I zastygłe w bezruchu
Krople
Łez
Tylko ciągle niosą
Jej duszę w tańcu zapomnienia
***
Jak krew dudniąca w żyłach
Jak atrament płynący po kartce
Jak rosa na liściu
Jak wosk na obrusie
Jak łza na policzku
chcę rozlać się w twoich ramionach
***
Szedł zabierając światłość pod czarnym płaszczem
Obojętności
Perły w jego oczach pochłaniały uśmiech
a węgiel przysypywał bijące serce
W końcu
Łzę uroniła rosa
Pieśń zanucił słowik
Słońce zapaliło znicz
I słychać kroki w ciężkich butach
słychać kroki w ciężkich butach
kroki w ciężkich butach
w ciężkich butach
butach
butach
bu...
***
Byłeś słodyczą letnich malin
Promieniem słońca w pochmurny dzień
Poranną mgłą nad jeziorem
Moimi oczami na ciemnej ścieżce
Iskrą ognia w chłodną noc
Jesteś goryczą piołunu na ustach
Odłamkiem szkła w stopie
Wijącym się bluszczem na murze
Minotaurem w labiryncie moich myśli
Śniegiem pod nagim ciałem
***
Tyle ludzi a tak cicho
Takie duże okno a tak mało swiatła
Szumne liście mokną w toni nocy
A rozbiegane cienie mówią o czasie
Bezwładna reka śniącego opada z łóżka
Inny świat odsłania światła stróżka
Mknącą salową
I ordynatora z opasłym brzuchem
Pielęgniarke pchającą wózek z ciężkiej
blachy, du, du, tu, du, du, tu
Małą Zuzie z oparzoną buzią
Pana z kucykiem z opatrzonym kciukiem
Piękną Panią w czarnym płaszczu
która gasi przegrzane żarówki istnień
***
Spod kół hamującego pociągu
Wydobywał się
Jednym głosem
śpiew
żelaznych
tytanów
W przedziale więzień snu
Roztrzęsiony
Umęczony
wzgardliwym krzykiem szyby -
strażnika granicy
***
Jesień nie nadesżła z odlotem gęsi i żurawi
lecz z samolotem w którym był ostatni turysta
Jesień nie nadeszła okraszona w piękno
żółtych i purpurowych liści
lecz wkroczyła wraz z szarością budynków
na tle popielatego nieba
Jesień nie nadeszła z zapachem moknących liści
lecz razem ze smakiem moich słonych łez
***
Zatarte echo samotności
Wśród neonowych świateł
gwaru
tłumu
i widoku
tysęcy twarzy.
***
Przypalam karty wspomnień
Z kroniki myśli
Wyrywam te zabrudzone piaskiem
I poplaminone krwią.
Aby było więcej miejsca
dla chwil, pachnących maciejkami...
***
Przecinać powietrze, poczuć się wietrznie!
Jak przed oczami mknie krajobraz
Jak zielone liście jedną płachtą
Przecinać powietrze, poczuć się wietrznie!
Jak w tańcu wzlatuje biały puch
Jak zapach złotych letnich ziół
***
Człowiek instrumentem Boskiej muzyki
Fala tańczących nut, tchnięta w jego serce
Unosi oczy ku słońcu...
***
Płyń ze mną po oceanie życia,
Gdy w żaglach wesoło świszcze wiatr,
Mewy krzyczą radosną wieść,
A krople bryzy roszą twarz,
Gdy promienie w nieba błękicie
lśnią na naszą cześ!
Płyń ze mną podczas sztormu,
Gdy burta kołysze się pod stopami,
A krople bryzy roszą twarz
I pląsają razem ze łzami...
| |
